#dean
““biz kırıldık daha da kırılırız kimse dokunamaz suçsuzluğumuza” cemal süreya biz kırıldık, dizildik okula girmeden önce müdürün karşısına, saçlarını uzatmak isteyen genç arkadaşlarımız vardı, delikanlı yani, kanının deli olması beklenen bu arkadaşlar, müdürün karşısında çokca kırıldı, herkesin önünde kedi merdiveni yapıldı saçlarımıza, askerde yeniden yaşanacaktı belki bu ama habersizdik. her okul bitiminde and içilirdi müdürün dövüleceğine dair, sonra o müdür iktidara yakınlaştı, bakanlıkta daire müdürü oldu. yeni nesil kurtuldu, biz kırıldığımızla kaldık. biz kırıldık, sağlık raporu almak gerekiyordu askerlik şubesinde, üniversiteyi bitirdiğin için şanslıydın sen, sana “bir rahatsızlığınız var mı” diye sordular, ne de olsa yedek subay adayıydın, okumuş adamdın, öndeki uzun dönem gidecek arkadaşına “doğru dur lan” dediler, “adam değil mal” dediler, biz kırıldık, kendimize yapılmışcasına yediremedik ama ses çıkaramadık doğruya doğru, biz kırıldık, kırıldığımızla kaldık. biz kırıldık, yeni dönmüştük işte askerden, kurtulmuştuk işte, vatan borcumuzu , hakkıyla, herhangi bir risk olmayan, nerdeyse yata yata denilebilecek kadar yapıp dönmüştük işte, biz kırıldık her gece televizyon başında, şehit haberlerini alıp manken haberlerine geçtikçe, içimiz kırıldı bir bakıma, vicdanımız neyi reddeceğini bilemedi. biz kırıldık her gece, saat ondokuzotuzda. oysa bizim tokalaşan danseden robot hikayelerine , onları canlı yayına çıkaran anchormenlere ihtiyacımız vardı, biz kırıldık, kimse farkına varmadı ,kırıldığımızla kaldık. biz kırıldık, yaş ilerliyordu, doğru düzgün bir iş bulmak gerekiyordu, biz kırıldık ciğeri beş para etmeyecek adamların karşısında, saçma iş mülakatlarına katıldık, ordan oraya sürüklendik iş uğruna, ne çalışırken mutluyduk, ne çalışmazken, biz hayata bir yerinden tutunmaya çalıştık, tutunduğumuz yer elimizde kaldı, oğuz atay zaten öldü, tutunamayanlar herkesin başlayıp bir kısmının bitirdiği bir kitap. biz kırıldık oğuz abi, büyük türkiye projesi yarım kaldı. biz kırıldık, bizim bu ülkenin camcısının çırağı, her gece taş atıp kaçıyor camlarımıza,camcılar kazansın diye biz kırıldık, biz kırıldıkça onlar kazandı. biz kırıldık daha da kırılırız , herkes dokunuyor artık her yanımıza.”—
Merhaba bunu okuyan. Yaptığın güzellikler karşılığında sana koca bir hiç bırakan herkese üzüldüğünü biliyorum. Yalnız değilsin. Sadece söylemek istedim. Umarım bu yalnızlığı seninle bir parça da olsa bölüşmüşümdür. Sevgiler.
